Vinzwemmen in het buitenland
Het is al weer een tijdje terug dat ik iets geschreven heb. Dat betekend niet dat ik stil heb gestaan, integendeel zelfs. Allereerst zal ik een kleine update geven hoe het momenteel met me is.

Status
Na een periode van erg hard trainen, wat tegenvallers in de vorm van verwijderde schroeven enzo, ben ik redelijk aan het herstellen. Ik loop inmiddels zonder krukken of een stok. Draag nog wel een brace omdat ik anders mijn knie gewricht te veel belast. Lopen op zich gaat ook redelijk goed alhoewel menig mens denkt dat ik al aan de baco’s heb gezeten als ze me ’s ochtends voorbij zien gaan. Mijn vriendin heeft de treffende vergelijking gevonden in de vorm van het woord “waggeleendje”. Nou ben ik niet de grootste maar dit is niet echt een flatterende beschrijving van iemand die ondanks alle negatieve prognoses het toch voor elkaar heeft weten te krijgen om verticaal in het leven te komen te staan, haha. Ach, ze zal het goed bedoelen ;-).

Intussen loop ik ook nog steeds de nodige specialisten af. Dit jaar wordt er beoordeeld of de schroeven in mijn rug er uit gaan of niet. Het verwijderen van wat schroeven zou meer beweeglijkheid opleveren maar geeft wel risico op beschadiging van de zenuwen door de operatie. Ik zit in de kamer op Sander te wachten (orthopeed) en als hij terug komt met de resultaten van de CT-scans bekijken we samen de beelden. Het bot is goed aan het verkleven maar geeft wel een pseudo-gewrichtje, net onder mijn verbrijzelde wervel. Na uitvoerig met elkaar gesproken te hebben besluiten we dat we de boel maar lekker laten zitten. Ik ervaar minimale beperkingen op dit moment dus waarom zou ik het risico lopen weer verlamd te raken om 4 graden extra beweging in mijn rug te krijgen? Nee het is goed zo vind ik. Moet mijn rugspieren wel grondig blijven trainen omdat de kans op een hernia op de onderliggende segmenten door de fixatie wel groter is.

Monovin
Maar goed, hoe zit dat dan met dat vinzwemmen? Eigenlijk wel heel erg goed. Intussen train ik niet meer in het revalidatie centrum maar ben weer onder de “gewone” mens. Waar de reacties in het revacentrum al ronduit verwonderlijk te noemen waren, zijn de opmerkingen en de vraagtekens die ik op de voorhoofden zie als ik voorbij “waggel” met mijn vin, op zijn minst verrassend te noemen ;-).
U moet zich voorstellen. Er “loopt” ineens een kereltje langs met een gigantisch ontwikkeld linkerbeen, een dun rechterbeen, enkels die wat anders staan (als gevolg van de operaties) en dan een lel van een monovin in zijn handen. Het zwembad waar ik kom ligt midden in een volksbuurtje en daar is men toch iets minder geremd. Het leidt wel tot erg leuke gesprekjes hoor. Zeker als mensen mijn verhaal ineens koppelen aan een uitzending van de KRO met Rob Kamphues. Hierin kom ik ook voor en is er een opname dag geweest bij ons thuis. Erg grappig. Ineens voel je je toch een beetje beroemd, haha. Wat is ijdelheid toch menselijk.

Zwembad
Terug naar het water. Het monovinnen in het zwembad gaat prima eigenlijk. Het rechterbeen doet goed zijn best. Na 100 meter moet ik wel even een minuutje rusten omdat rechts dan even leeg is. Om een vergelijk te maken; in het sportcentrum druk ik met de leg-press met mijn linkerbeen ruim 70kg weg en met rechts moet ik blij zijn als ik een dagje 30 weet aan te raken. Vóór het ongeluk was mijn normale traingewicht rond de 145 kg per been. Ach, terugkijken heeft geen zin, trouwens mijn lichaamsgewicht compenseert de verloren capaciteit ronduit. Onvoorstelbaar. Sinds ik thuis ben en niet meer afhankelijk van revalidatie voer ben eet ik me letterlijk rond. Ondanks het feit dat alledaagse dingen mij meer moeite en energie kosten ben ik toch erg bang om straks weggerold te worden als ik een strand dagje zou pakken.

Eiland
Dit is dan gelijk de brug naar het monovinnen in het buitenland. Onlangs zijn wij naar Corsica geweest. Een geweldig eiland met alle mogelijkheden voor de serieuze en enthousiaste sporter. Prachtige baaien en flinke wegen om de kuiten maar eens te laten vormen. Zo hadden wij een baai, zo mooi zie je alleen in erg dure reisgidsen die verhandelen over het Burj Al Arab in Dubai of een toplocatie op de Seychellen of zo. Weinig bezoekers maar allemaal met snorkelspullen ondanks er niets te zien was.

Wij installeren ons lekker op een super mooi plekje, maken wat fotootjes, testen het onderwater cameraatje van Canon dat we via marktplaats hebben gekocht en besluiten het water maar eens te gaan opzoeken. De temperatuur is wel erg voorjaars; koud dus maar na een minuutje ben je er wel redelijk aan gewend. Wederom word ik me bewust van het feit dat ik geen temperatuur meer kan registreren in mijn rechterbeen, heerlijk dus, haha. De schok is echter des te groter zodra het water mijn zwembroek bereikt.

De vin gaat aan en ik zie de bekende nieuwsgierige blikken van de mensen om mij heen. De Fransen zijn echter een stuk beleefder als het gaat om het aanspreken van wildvreemden. Ze wachten geduldig totdat ik uit het water kom en beginnen dan een gesprekje. Maar zover is het nog niet, ik lig met dat ding op mijn buik en besluit een stukje te gaan “vinnen”. Ik kom er al snel achter dat het buiten toch wel even anders is dan binnen. Door de golfslag moet ik veel harder werken om mijn vin onderwater te houden wil ik vooruitkomen. Haha, wat een grap. Als er nog mensen zijn die geloven in het monster van Loch Ness dan zou een foto op behoorlijke afstand deze mythe zeker weer nieuw leven ingeblazen kunnen hebben. Het ziet er niet uit heb ik het idee, onderwater zwemmen heeft ook niet veel zin omdat er nauwelijks iets te zien is. Niet zeuren, doorgaan.

Wat ook een verschil is met het zo vertrouwde zwembad is het feit dat ik mijn pauzes rustig kan houden aan de kant, hier niet. Het wordt als snel dieper dus moet ik maar blijven drijven. Mijn drijfvermogen is niet representatief voor mijn postuur, ik moet flink werken om het hoofd boven water te houden. Alweer een trainingsprikkel.

Eén of twee?
Na een minuut of 30 ben ik stuk. Ik beweeg me rustig terug naar het strand en kruip omhoog. Even rustig aan. Mijn vriendin heeft inmiddels ook wat gesnorkeld en heeft wél een visje gezien
Ik besluit na de welverdiende rust de gewone vinnen eens aan te doen, kijken hoe dat gaat. De meegebrachte splitt-fins zijn een stuk lichter dan de reguliere dus ik ben benieuwd. Na wat hannesen in het water heb ik die kre#$@% eindelijk aan en ga ik verkennend een paar meter het water in. Het lukt me verrassend genoeg erg goed, dat is een opsteker. Ik had verwacht dat mijn rechterbeen me in de steek zou laten maar niets is minder waar. Heerlijk gevoel om weer “normaal” te kunnen zwemmen. Echter na een paar minuten mis ik mijn monovinnetje! De beweging is in mijn systeem gaan zitten en mijn lijf geeft overduidelijk aan een voorkeur te hebben voor de golvende beweging. Dit is nog verrassender eigenlijk.

Bezoek
Ik blijf hooguit nog een minuutje of tien in het water met de vinnen en kom dan voldaan bij mijn vriendin op het zand liggen. We keuvelen nog even over het zwemmen met de monovin (welke zij inmiddels heeft geprobeerd) en besluiten dat ik tijdens de vakantie die maar moet gaan gebruiken, zij houdt de de andere vinnen. Terwijl we lekker liggen worden we ineens verrast met een bezoekje van een wel hele vreemde badgasten.
De volgende keer beschrijf ik mijn training en het duiken met een monovin.