Het is vrijdag middag. Ik heb net gefietst buiten op een driewiel ligfiets en dat ging eigenlijk wel goed. Een uur met Marcel (sportagoog) en voor het eerst deed mijn rechterbeen alles zelf en moest mijn linker niet al te veel compenseren.
Na het fietsen even rust gehad, als een oude man (haha) een krantje gelezen in de zon en daarna weer aan de bak met de fysiotherapie. Nou goed. Eigenlijk al een flink ochtendje achter de rug en ik twijfel of ik nog wel dat bad in moet duiken.
Toch doen
Ik heb wel de hele ochtend interessant met die enorme monovin door het revalidatiecentrum gelopen en veel nieuwsgierige blikken lachend beantwoord en de onvermijdelijke vragen uitgebreid van repliek voorzien. “Ja dat is goed voor mijn verlamming; mijn rechterbeen kan namelijk niet strekken en op deze manier stimuleer ik dat en als volgend jaar het osteosynthese …. Het wat? O ja, jargon: als volgend jaar de schroeven eruit mogen dan is mijn rug sterk genoeg om het zelf over te nemen”. Op een bepaald moment wordt het een verhaal wat je, zonder na te denken, verteld. Soms lijkt het ook wel gewoon maar een verhaaltje te worden, alsof het niet meer van jou is. Maar dat is het natuurlijk wel.
Maar goed, de hele dag dat ding meegesjouwd, u moet zich voorstellen dat het dragen van een lichte boodschappen tas al door mij beleefd wordt als een uur in een sportcentrum, haha, het lichaam moet nog wat aansterken zeg ik dan maar. Ik besef me dat ik de daad bij het woord moet voegen. Loop al weken op te scheppen en te pronken met mijn ontdekking. Weinig mensen hebben ooit van het bestaansrecht van deze sport gehoord laat staan het van dichtbij gezien. Weet u wat, ik doe het gewoon. Ik zeg het nog een paar keer stevig tegen mezelf en weet mezelf wonderbaarlijk te overtuigen, haha.
Dat zit toch even anders
Ik ben intussen omgekleed en heb mijn booties aangedaan. Had nog wat duikspullen liggen en aangezien ik wat vervelende schroeven in mijn hiel heb zitten die niet op een operatie lijken te kunnen wachten en er vanzelf wel uit denken te kunnen, lijkt het me verstandig om die gevoelige hielen te beschermen tegen de bandjes van de monovin.
Van het weekend net een nieuw duikmasker en een snorkel gekocht, de mijne had ik nl weggegeven aan een gids vorig jaar toen ik naar Ecuador en de Galapagos eilanden was geweest. Bepakt en bezakt loop ik met mijn spullen en met mijn kruk richting het bad. Het bad is een aangename 32 graden, daar zal het niet aan liggen als het niet gaat, weer een smoes minder. De therapeut is er nog niet maar ik ga alvast die enorme lel aandoen, althans een poging wagen.
Ik kom er snel achter dat de combinatie van booties en monovin geen gelukkige is. Aangezien het vinzwemmen heet en niet bootiezwemmen besluit ik dat de schoentjes de strijd vandaag verliezen en ga het toch proberen. Onverwachts heeft de druk van de bandjes geen negatief gevolg voor mijn hielen, hoewel ik ze toch behoorlijk strak aan trek.
In het zwembad zijn wat therapeuten met kinderen aan het zwemmen, dezelfde vragen komen weer op en dezelfde antwoorden komen weer terug. “Nou we zijn erg benieuwd”, tjsa ik ook eigenlijk.
Bart, één van “mijn” fysiotherapeuten komt binnen, plonst in het water en kan niet wachten om mij zeewaardig ten onder te zien gaan. Ik heb nog een drijver meegebracht, waar ik mijn handen op leg om het drijfvermogen aan de voorzijde van mijn slagschip imitatie kracht bij te zetten. We spreken eerst af gewoon eens te voelen hoe dat gaat. Ik sta in het water, voetjes eng dicht bij elkaar maar ik val niet om, dat valt mee, die is al binnen. Ik spuug een drietal keer in mijn masker, onder het mom; dan beslaat het niet. Eigenlijk is het een goedkope manier om meer tijd te winnen, ik vind het toch wel een beetje spannend, haha. Nou goed, ik ben door mijn smoezen heen en het moet er maar van gaan komen. Ik ga op mijn buik liggen, doe de snorkel in mijn mond en probeer me voor te stellen hoe een dolfijn zich beweegt. Na een baantje of twee ben ik er van overtuigt dat de dolfijnen het anders doen anders zouden ze geen evolutionaire ontwikkeling hebben kunnen doormaken. Ik ben wel bekaf en ik moet toegeven dat de kracht op mijn rug niet gering is. Bart neemt in stapjes met me door wat ik zou kunnen proberen; “knieën stil, voornamelijk vanuit de heupen bewegen, knieën minder dan 90 graden buigen, enkels als laatste moment extra inzetten, je romp….. na stap 4 ben ik het kwijt. Okay, we gaan beginnen met het weg doen van dat gekke drijfding, want dat werk niet bij mij.