Hallo allemaal. Ik zal me eerst even voorstellen; ik ben Natan Beij, 33 jarige fysiotherapeut en voorheen een erg fanatieke klimmer. Inderdaad; voorheen. Vorig jaar, 12 september 2005, heb ik nl een klimongeluk gehad waarbij ik mijn rug heb gebroken en
gedeeltelijk verlamd ben geraakt. Ik heb een val gemaakt van ruim 11 meter en heb daarbij nog mijn klimmaatje op mij gekregen. Door: Natan Beij
In het ziekenhuis werd ik opgevangen door één van mijn beste vrienden, die trauma chirurg is en op dat moment dienst had. Dit was een erg vreemde situatie maar uiteindelijk is het volledig in mijn voordeel geweest. Hij heeft nl verschillende chirurgen, die geen dienst hadden, gebeld met de mededeling dat ze nu móesten komen opereren.
Na de nodige scans en foto’s was de diagnose; 5 gebroken onderrug wervels, waarvan één verbrijzeld, 2 verbrijzelde hielbeenderen waarvan links zéér ernstig, een gebroken borstbeen, gekneusde long en er was iets met mijn nieren.
Men besloot om eerst mijn rug te stabiliseren omdat die zeer instabiel was en totale doorsnijding van het ruggenmerg of zenuwen dreigde. Toen ze mij open maakte bleek dat al te zijn gebeurd. De beschermende zak om het ruggenmerg, de dure mater, was vanaf het midden van mijn rug tot mijn stuit opengescheurd. Ter hoogte van de verbrijzelde en gebroken wervels was het zoals de orthopeed mij later vertelde; spaghetti! De zenuwen lagen door elkaar heen. Aangezien hij een aantal gescheurde zenuwen zag, losse eindjes dus, was het onmogelijk voor de neurochirurg om de eindjes aan elkaar te hechten. Je moet je voorstellen dat de verkeerde eindjes elkaar vinden, dat zou voor heel wat komische situaties zorgen. Nou goed, de situatie in de OK was absoluut niet komisch. Na een operatie van ruim 12 uur hebben ze het verbrijzelde bot aan elkaar gezet met behulp van donor bot uit mijn bekken, de splinters van het bot hebben ze uit mijn ruggenmerg gehaald en erbij gedaan. Boven en onder de verbrijzelde wervel (L2) hebben ze de tussenwervel schijven verwijderd en met behulp van 8 schroeven en 2 titanium stangen zijn er 5 wervels vastgezet. Het idee was om de verbrijzelde wervel te laten vergroeien met de bovenst en de onderste.
Toen ik bij kwam leek ik wel op een opgezwollen blowfish. Ongelooflijk. Ik had natuurlijk 12 uur op mijn buik gelegen met mijn hoofd in zo een speciaal gat, vol van de prednison en allerlei andere medicatie zag ik er dus niet zo herkenbaar uit. Zelfs zo erg dat de bevriende chirurg mij op de IC voorbij liep, haha. Het verhaal wat ik te horen kreeg na de operatie was niet zo een positief verhaal; ik zou waarschijnlijk nooit meer kunnen lopen, er waren teveel zenuwen doorsneden, maar misschien door te prikkelen, te blijven stimuleren zou er iets terug kunnen komen, volledig zou het echter nooit meer herstellen.
Ik kreeg een gips korset aangemeten voor mijn rug welke ik gedurende minimaal 3 maanden moest dragen. Ik mocht minimaal bewegen en helemaal niets met mijn rug doen. Door de gekneusde long lag ik ook continue aan de zuurstof. Tijdens de operatie had ik een volledige bloedtransfusie gehad. Toen ik wakker werd voelde ik mijn benen niet meer, helemaal niet.
Een goede week later besloten ze mijn hielen te gaan opereren. Dit zorgde voor nogal wat twijfel en problemen na het bestuderen van de CT scans. Mijn hielen waren zo erg aangedaan, dit hadden de traumatologen nog nooit meegemaakt. Ze omschreven het als volgt; neem een beschuitje in je hand, knijp hem fijn, doe het in een zakje, vul het met bloed; dat is jouw hielbeen! Het makkelijkst om te doen was de boel helemaal vast te zetten met plaatwerk en kippengaas, echter de twee durfde het aan om iets nieuws te proberen. Na een operatie van 9 uur werd ik wakker met waanzinnig veel pijn, echt ongelooflijk gewoon. Ik lag aan een pijnpomp en kreeg ook nog een morfine pomp waarmee ik “on demand” morfine kon toedienen om de pijnscheuten de kop te bieden.
De chirurgen vertelden mij later dat ze erg tevreden waren over hun werk. Ze hadden met een nieuwe techniek mijn hielen gereconstrueerd, de hielbeenderen werden nu door elk 3 titanium schroeven bij elkaar gehouden. Ik mocht 3 maanden niet staan op mijn voeten en de titanium schroeven moesten er een lange tijd in blijven om het bot goed te doen herstellen. Ik zou, als de spieren in mijn benen het weer gingen doen, vrijwel volledige beweeglijkheid houden.
Ik heb in totaal 3 weken in het ziekenhuis gelegen. Op 4 oktober werd ik verhuisd naar het Rijnlands Revalidatie Centrum in Leiden. Ik zat intussen in een rolstoel en kon mijn linkerbeen langzaamaan wat bewegen. Dit was verrassend, rechts deed echter niets. In het centrum ben ik gaan trainen, ik denk zo een uur of 5, soms 6 per dag.