Wie mij kent heeft geluk. Wie mij niet kent mist denk ik niet zoveel. Ik was een vinzwemmer en een dromer. Maar ben nu een realist. Ik houd van vinzwemmen, zwemmen en waterpolo. Degenen die mij kennen weten dat. Mijn zoontje, Adrian is nu bijna 9 maanden oud en mijn vrouw was meerdere malen 2e en
3e tijdens de Europese kampioenschappen vinzwemmen. Maar dat is al een tijdje
geleden. Ik probeer te omschrijven wat vinzwemmen is, gezien door de ogen
van anderen. Stel je het volgende voor:Door: Henk Greupink
“Ik weet niet al te veel van zwemmen. Ik ga wel eens naar de training en wedstrijden van mijn zoontje en heb het gezien tijdens de laatste Olympishe Spelen in Athene”
Niet zo lang geleden op een zaterdagmiddag kwam mijn 11 jarige zoontje thuis van een zwemwedstrijd in Veenendaal. “Pap” zei hij, “Ik wil een monovin". Ik had hem net een nieuwe Pull Buoy gekocht, dacht ik. Want dat had hij nodig zei zijn trainer. Ik had al moeite uit te vinden wat een Pull Buoy was, laat staan een monovin.
Mijn zoontje had een zwemmer gezien en die had een monovin. Hij was erg onder de indruk omdat het zo snel door het water ging. Terwijl hij probeerde uit te leggen wat een monovin was zag hij dat zijn favoriete tv programma begon, hij pakte een blikje cola en ging tv kijken.
Nu is mijn zoontje geen slechte zwemmer, althans dat denk ik, maar ik ken hem genoeg te beseffen dat hij de laatste zwem snufjes wil bemachtigen om zijn vriendjes te laten zien wat hij nu weer heeft gescoord.
In de daarop volgende week ging ik na mijn werk naar de plaatselijke sportzaak. Toen ik vroeg om een monovin zag ik de verkoopster me vragend aan staren. “Een wat?”, zei ze.
Naar een korte uitleg en discussie vroeg ze aan de manager wat te doen. Enkele catalogi vlogen over de toonbank; zwembroeken, brilletjes, badmutsen, hand paddles en de Pull Buoys -die ik vorige week had gekocht- zagen we afgebeeld maar geen monovin. “Aha, zwemvliezen zult u bedoelen” zei de verkoper. ”Maar die had mijn zoontje al” dacht ik.
Ik liep zonder monovin de winkel uit en was op expeditie... naar een monovin. Die avond belde ik het zwembad in Veenendaal en sprak ik met een dame. Ze zei dat zo af en toe een man soms met zijn vrienden kwamen trainen met een grote zwemvin. Verder had ze geen informatie.
Nu wonen we in een dorp niet zo ver van Veenendaal en ik besloot het zwembad een bezoekje te brengen.
Na enkele bezoeken in Veenendaal wist ik met de monovinzwemmer te spreken. Ik moet zeggen, dat wat ik zag maakte een enorme indruk. Wat een mooie vin…en zo groot. Ik snapte nu best dat mijn zoontje een vin wilde.
De monovinzwemmer stopte zijn training en vertelde me alles over de monovin en waar hij het voor gebruikte. De vinzwemmer, zo noemde hij zich, vertelde me dat hij zichzelf trainde en zoveel mogelijk met zijn monovin zwom. Hij vertelde me dat hij trainde voor de Nationale kampioenschappen in vinzwemmen en dat hij sneller zwom dan die Australische zwemmer Ian Thorpe.
Dat geloofde ik niet en dus kwam er een kleine demonstratie. Na een korte worsteling om op het startblok te klimmen en een harde knal dook hij met zijn monovin in het water. Hij had gelijk…wat een snelheid en wat een golven. Ik kon mijn ogen niet geloven. De vinzwemmer gebruikte niet eens zijn armen! Door de golven waren mijn schoenen en sokken nat maar dat besefte ik pas later in de auto. Na een baantje constateerde ik dat de vinzwmmer inderdaad sneller zwom dan Ian Thorpe en die andere Nederlandse zwemmer wiens naam me op dat moment even ontschoot.
Na een uurtje met die vriendelijke vinzwemmer te hebben gesproken zei hij dat zijn training erop zat en dat hij moest gaan. Toen ik hem vroeg waar hij
de
vin had gekocht zei hij dat zijn vriend uit Rotterdam de vin had gekocht
in het buitenland. Hij wist niet waar de monovin te koop was. Hij vertelde
me dat hij de volgende week weer in het zwembad was. Op mijn verzoek zou
hij zijn vriend bellen betreffende de aanschaf van de monovin.Mijn expeditie wordt vervolgd…